Cilicia: el mundo que me dio el sol.
Cilicia -en armenio, Kilikiá o Ghilighiá- fue el reino armenio al que pertenecía la ciudad de Aintab antes de que los turcos la invadieran en el año 1375. Cilicia es, también, el nombre de una tradicional canción que lo evoca.
La musica y su emotiva letra fueron compuestas en el siglo XVI por el poeta y juglar medieval armenio Nahabed Kuchak, quién falleció en 1592. La obra poética de Kuchak llegó a nosotros a través de aquel otro notable poeta y escritor armenio Arshag Chobanian (1872-1954).
Para quienes no conocen esta hermosa canción, publicamos su letra original en armenio y su traducción. Para quienes deseen escucharla, publicamos un enlace de Youtube donde podrán acceder a ella
Երբոր բացվին դռներն հուսո,
Եվ մեր երկրեն փախ տա ձմեռ,
Չքնաղ երկիրն մեր Արմենիո,-
Երբ փայլե յուր քաղցրիկ օրեր.
Երբոր ծիծառն իր բույն դառնա,
Երբոր ծառերն հագնին տերև՝
Ցանկամ տեսնել զիմ Կիլիկիա,
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արև:
Հասակ մը կա մեր կենաց մեջ,
Ուր ամենայն իղձ կավարտի.
Հասակ մը, ուր հոգին ի տենչ՝
Հիշատակաց յուր կարոտի.
Հորժամ քնարս իմ ցրտանա,
Սիրույն տալով վերջին բարև՝
Երթամ ննջեմ զիմ Կիլիկիա,
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արև:
Cuando se abran las puertas de la esperanza,
y el invierno huya de nuestra tierra,
la hermosa tierra de nuestra Armenia,
cuando brillen sus dulces días.
Cuando la golondrina regrese a su nido,
cuando los árboles se vistan de hojas,
anhelo ver a mi Cilicia,
el mundo que me dio el sol.
Hay una momento en nuestras existencias
donde todo deseo se completa.
Un momento donde el alma necesita
De sus añoranzas.
Cuando mi lira se enfríe,
Dando amorosamente su último adiós,
me iré a dormir a mi Cilicia,
el mundo que me dio el sol.